Absenor - 100 tabl.(butelka)
-
Opakowanie
100 tabl.(butelka)
-
Dawka
0,5 G
-
Skład
natrii valproas
-
Postać
Tabletki O Zmodyfikowanym Uwalnianiu
-
Dostępność
Rp
-
Podmiot odpowiedzialny
Orion Corporation, Finlandia
-
Numer pozwolenia
12747
-
-
Skład
1 tabl. o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 300 mg lub 500 mg walproinianu sodu.
Działanie
Lek przeciwdrgawkowy. Mechanizm działania polega prawdopodobnie na zwiększeniu stężenia GABA w szczelinie synaptycznej. Wpływa ponadto na neuroprzekaźniki pobudzające. Może także wywierać bezpośredni wpływ na kanały sodowe i potasowe w błonach neuronalnych. Dobrze wchłania się po podaniu doustnym, biodostępność wynosi 90-100% (pokarm może zwiększyć szybkość wchłaniania leku, nie zmienia jednak biodostępności). Po podaniu pojedynczej dawki preparatu maksymalne stężenie we krwi osiągane jest po 8,6 +/- 2 h. W 90-95% wiąże się z białkami osocza. Wiązanie z białkami jest zmniejszone w przypadku większych dawek leku, u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością nerek lub wątroby oraz u osób z hipoalbuminemią. Metabolizm leku zachodzi w wątrobie, głównie w procesie glukuronidacji i w mniejszym stopniu w procesie oksydacji; wydalenie z moczem. T0,5 wynosi 12-16 h, natomiast u pacjentów przyjmujących leki indukujące enzymy wątrobowe T0,5 wynosi 4-9 h.
Wskazania
Napady padaczkowe pierwotnie uogólnione: typowe i atypowe napady nieświadomości (petit mal), napady miokloniczne, napady toniczno-kloniczne (grand mal), postaci mieszane napadów toniczno-klonicznych i napadów nieświadomości, napady atoniczne. Napady częściowe: zarówno proste (ogniskowe), jak i złożone (psychomotoryczne). W przypadku napadów pierwotnie uogólnionych lek często można stosować w monoterapii. W napadach częściowych częściej zachodzi konieczność leczenia skojarzonego, podobnie jak w napadach wtórnie uogólnionych oraz w mieszanych postaciach napadów pierwotnie uogólnionych i częściowych.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na składniki preparatu. Przewlekłe lub ostre zapalenie wątroby. Ciężka niewydolność wątroby (zwłaszcza polekowa) w wywiadzie lub w wywiadzie rodzinnym. Ciężka niewydolność trzustki. Porfiria wątrobowa. Skłonność do krwawień.
Środki ostrożności
Ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkich zaburzeń czynności wątroby, które mogą zakończyć się zgonem, lek należy szczególnie ostrożnie stosować u niemowląt i dzieci w wieku do 3 lat z ciężką padaczką, zwłaszcza, gdy występuje u nich upośledzenie umysłowe, uszkodzenie mózgu, metaboliczna lub zwyrodnieniowa choroba o podłożu genetycznym lub choroby wątroby w wywiadzie. W tej grupie pacjentów kwas walproinowy należy podawać w monoterapii. Większość przypadków działanie hepatotoksyczne obserwuje się w ciągu pierwszych 6 mies. leczenia, zwłaszcza między 2 a 12 tyg. U dzieci w wieku powyżej 3 lat ryzyko uszkodzenia wątroby zmniejsza się wraz z wiekiem. U małych dzieci, u pacjentów z ciężką padaczką, uszkodzeniem mózgu lub w przypadku stosowania kilku leków przeciwpadaczkowych jednocześnie wzrasta ryzyko ostrego zapalenia trzustki, które może zakończyć się zgonem. Niewydolność wątroby w połączeniu z zapaleniem trzustki zwiększa niebezpieczeństwo zejścia śmiertelnego. Należy unikać jednoczesnego stosowania walproinianu i salicylanów u dzieci poniżej 3 lat z powodu ryzyka toksycznego działania na wątrobę i krwotoków. Nie zaleca się stosowania walproinianu u chorych z zaburzeniami cyklu mocznikowego. U pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym preparat należy stosować wyłącznie po dokładnym rozważeniu ryzyka i korzyści z leczenia. Należy uważnie monitorować pacjentów z uszkodzeniem szpiku kostnego w wywiadzie. U pacjentów z niewydolnością nerek należy wziąć pod uwagę zwiększenie stężenie kwasu walproinowego niezwiązanego z białkami osocza i w razie konieczności zmniejszyć dawkę. Należy rozważyć natychmiastowe przerwanie leczenia w przypadku niewyjaśnionego pogorszenia stanu ogólnego, wystąpienia objawów klinicznych uszkodzenia wątroby i (lub) trzustki, zaburzeń krzepliwości, ponad 2- lub 3-krotnego zwiększenia aktywności AlAT lub AspAT, również w przypadku braku objawów klinicznych (należy wziąć pod uwagę indukcję enzymów wątrobowych przez leki podawane w skojarzeniu), umiarkowanego (1-1,5-krotne) zwiększenia aktywności AlAT lub AspAT, któremu towarzyszy ostre zakażenie z gorączką, znaczne pogorszenie parametrów krzepliwości lub wystąpienie działań niepożądanych zależnych od dawki.
Ciąża i laktacja
U kobiet planujących ciążę należy zweryfikować konieczność leczenia przeciwdrgawkowego. Stosowanie kwasu walproinowego w I trymestrze ciąży jest związane z występowaniem wad rozwojowych u płodu. Przerywanie leczenia przeciwpadaczkowego w okresie ciąży nie jest jednak na ogół wskazane, gdyż może prowadzić do wystąpienia napadów drgawkowych o poważnych konsekwencjach zarówno dla matki, jak i dla dziecka. Jeśli podawanie kwasu walproinowego w czasie ciąży jest konieczne, lek należy podawać w monoterapii i w najmniejszej skutecznej dawce, która umożliwia kontrolę napadów. Aby uniknąć dużych stężeń leku we krwi, dawkę dobową należy podzielić na kilka mniejszych lub należy stosować lek w postaci o przedłużonym uwalnianiu. Należy rozważyć przyjmowanie kwasu foliowego przez kobiety, które planują ciążę oraz podczas ciąży, w celu zminimalizowania ryzyka wad cewy nerwowej. W celu wykrycia działania teratogennego zaleca się przeprowadzenie badań prenatalnych. U noworodków opisywano zaburzenia krzepnięcia spowodowane walproinianem, dlatego zaleca się oznaczenie liczby płytek krwi oraz stężenia fibrynogenu i czynników krzepnięcia oraz wykonanie badań krzepliwości krwi u noworodków. Walproinian wydzielany jest do mleka kobiecego w niewielkich ilościach (osiągając stężenie rzędu 1-10% stężenia w surowicy matki) i na ogół nie stanowi zagrożenia dla dziecka. Wydaje się, że brak jest przeciwwskazań do karmienia piersią przez pacjentki przyjmujące preparat.
Działania niepożądane
Bardzo często: izolowana hiperamonemia. Często: łagodne i przemijające zahamowanie czynności szpiku kostnego, małopłytkowość, drżenie rąk, parestezje, ból głowy, przemijająca utrata włosów, przerzedzenie włosów, nieregularne miesiączkowanie, zwiększenie masy ciała, zmniejszenie masy ciała, zwiększenie lub zmniejszenie łaknienia. Niezbyt często: krwotok, nadmierna aktywność, drażliwość, nudności, wymioty, zwiększenie wydzielania śliny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenia czynności wątroby, czasem z hiperamonemią i sennością (u dzieci zaburzenia te mogą być szczególnie ciężkie i prowadzić do zgonu), obrzęk obwodowy o ciężkim przebiegu. Rzadko: zmniejszenie stężenia fibrynogenu, toczeń rumieniowaty układowy, zespół Fanconiego, zwiększenie stężenia testosteronu, oczopląs, zawroty głowy, hiperamonemia z objawami neurologicznymi, utrata słuchu, zaburzenia czynności trzustki (czasem prowadzące do zgonu), wysypka osutkowa, zapalenie naczyń krwionośnych skóry, rumień wielopostaciowy, brak miesiączki, wielotorbielowatość jajników, zapalenie jamy ustnej, porfiria. Bardzo rzadko: zahamowanie czynności szpiku kostnego, prowadzące niekiedy do agranulocytozy, niedokrwistości lub pancytopenii, limfocytoza, wydłużenie czasu krwawienia, moczenie nocne, omamy, szumy uszne, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona. Ponadto obserwowano: zmęczenie, apatię, ataksję, splątanie, osłupienie, letarg przechodzący w przemijającą śpiączkę oraz demencję z odwracalnym zanikiem mózgu i przemijający parkinsonizm.
Interakcje
Fenobarbital, fenytoina, prymidon i karbamazepina zmniejszają stężenie kwasu walproinowego we krwi - zaleca się monitorowanie stanu klinicznego pacjenta i kontrolowanie stężenia leku, zwłaszcza na początku leczenia skojarzonego oraz w przypadku odstawiania substancji indykującej enzymy wątrobowe. Felbamat powoduje zależne od dawki zwiększenie o 18% stężenia wolnej postaci kwasu walproinowego we krwi - zaleca się monitorowanie stanu klinicznego pacjenta i kontrolowanie stężenia kwasu walproinowego zwłaszcza na początku leczenia skojarzonego. Meflochina może zmniejszać, natomiast etosuksymid może umiarkowanie zmniejszać stężenie leku we krwi - jednoczesne stosowanie walproinianu z meflochiną nie jest zalecane. Karbapenemy (panipenem, meropenem, imipenem) mogą powodować szybkie zmniejszenie stężenia walproinianu we krwi i tym samym mogą wywoływać napady padaczkowe - w przypadku jednoczesnego stosowania konieczne jest monitorowanie stanu klinicznego pacjenta i kontrolowanie stężenia walproinianu. Ryfampicyna zwiększa klirens walproinianu i zmniejsza jego stężenie we krwi. Erytromycyna, cymetydyna, izoniazyd i fluoksetyna zwiększają stężenie kwasu walproinowego (obserwowano jednak przypadki zmniejszenia stężenia kwasu walproinowego przez fluoksetynę). Kwas acetylosalicylowy wypiera walproinian z miejsc wiązania z białkami osocza oraz hamuje metabolizm leku. Kwas walproinowy może hamować metabolizm karbamazepiny i 10,11-epoksydu karbamazepiny, zwiększając ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Hamuje metabolizm lamotryginy, wydłuża jej T0,5, zwiększa stężenie we krwi i nasila toksyczność - jednoczesne stosowanie nie jest zalecane, w przypadku konieczności leczenia skojarzonego z lamotryginą, dawki lamotryginy należy zmniejszyć, należy także monitorować stężenie lamotryginy we krwi oraz stan kliniczny chorego; w przypadku wystąpienia ciężkich reakcji skórnych, lamotryginę należy odstawić. Hamuje metabolizm fenobarbitalu i prymidonu - konieczne jest monitorowanie chorego przez pierwsze15 dni leczenia skojarzonego. Hamuje metabolizm zydowudyny i nasila jej toksyczność. Hamuje metabolizm amitryptyliny, nortryptyliny. Może zwiększać stężenie felbamatu we krwi. Hamuje metabolizm nimodypiny, co może powodować niedociśnienie. Walproinian wypiera fenytoinę z miejsc wiązania z białkami osocza oraz może hamować jej metabolizm. Może zwiększać stężenie niezwiązanego diazepamu, a klirens osoczowy oraz objętość dystrybucji wolnego diazepamu mogą być zmniejszone (odpowiednio o 25% i 20%). W przypadku łącznego stosowania z lorazepamem następowało zmniejszenie o 40% klirensu osoczowego lorazepamu. U dzieci stężenie fenytoiny we krwi może być zwiększone po jednoczesnym podaniu klonazepamu i kwasu walproinowego. Opisywano przypadki napadów nieświadomości podczas leczenia skojarzonego kwasem walproinowym i klonazepamem. Stosowany z topiramatem zwiększa ryzyko hiperamonemii i encefalopatii - zaleca się monitorowanie stężenia amoniaku we krwi. Stosowany z olanzapiną zwiększa ryzyko neutropenii. W przypadku stosowania z lekami przeciwzakrzepowymi lub przeciwpłytkowymi zleca się regularne kontrolowanie parametrów krzepnięcia krwi. Może nasilać sedatywne działanie leków przeciwpsychotycznych, inhibitorów MAO, leków przeciwdepresyjnych i benzodiazepin. Preparat nie wpływa na skuteczność doustnych preparatów antykoncepcyjnych. Substancje czynne o potencjalnym działaniu toksycznym na wątrobę oraz alkohol mogą nasilać hepatotoksyczność kwasu walproinowego.
Dawkowanie
Doustnie. Monoterapia. Dawka początkowa - dorośli, młodzież, dzieci: 10-15 mg/kg mc. na dobę w dwóch lub więcej dawkach podzielonych. Dawkę należy zwiększać stopniowo w odstępach tygodniowych o 5-10 mg/kg mc., aż do uzyskania pożądanego efektu terapeutycznego. Dawka podtrzymująca - dorośli i młodzież: 9-35 mg/kg mc. na dobę; dzieci: 15-40 mg/kg mc. na dobę w jednej dawce lub dwóch dawkach podzielonych. Dzieci o mc. poniżej 20 kg powinny otrzymywać walproinian sodu w innej postaci farmaceutycznej ze względu na konieczność dostosowania dawki preparatu. Leczenie skojarzone. W przypadku gdy preparat stosuje się w skojarzeniu z wcześniej stosowanymi preparatami lub zastępuje się nim poprzednio stosowany lek, należy rozważyć zmniejszenie dawki wcześniej stosowanego preparatu (zwłaszcza fenobarbitalu) w celu uniknięcia działań niepożądanych. Jeśli stosowanie dotychczasowego preparatu ma być przerwane, odstawianie musi następować stopniowo. Ponieważ indukcja enzymów przez inne leki przeciwpadaczkowe (takie jak fenobarbital, fenytoina, prymidon i karbamazepina) jest przemijająca, po upływie 4-6 tyg. po ostatnim przyjęciu któregoś z wymienionych leków należy oznaczyć stężenie kwasu walproinowego we krwi i, w razie konieczności, zmniejszyć jego dawkę dobową.
U pacjentów w podeszłym wieku farmakokinetyka leku może być zmieniona, dlatego dawkowanie należy ustalić na podstawie kontroli napadów drgawkowych. U pacjentów z niewydolnością nerek należy uwzględnić zwiększenie stężenia wolnej formy kwasu walproinowego we krwi i w razie konieczności zmniejszyć dawkę.
Preparat należy przyjmować podczas lub po posiłku. Tabletki połykać w całości, nie rozgryzać, nie kruszyć, popijać dużą ilością płynu.
Uwagi
Przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić szczegółowy wywiad lekarski i rodzinny oraz wykonać badania laboratoryjne, szczególnie pod kątem zaburzeń metabolicznych, chorób wątroby, trzustki i koagulopatii. 4 tyg. po rozpoczęciu leczenia badania laboratoryjne należy powtórzyć, oznaczając morfologię krwi z rozmazem, w tym liczbę płytek krwi, parametry krzepliwości krwi, aktywność aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej, stężenie bilirubiny, aktywność amylazy. U pacjentów bez objawów klinicznych, z prawidłowymi wynikami badań laboratoryjnych (lub jeśli nieprawidłowości są jedynie minimalne) przez pierwsze 6 miesięcy leczenia zaleca się kontrolowanie stanu klinicznego i parametrów laboratoryjnych w odstępach 1-miesięcznych. U pacjentów bez objawów klinicznych, ale z nieprawidłowymi wynikami badań laboratoryjnych, badania należy 3-krotnie powtórzyć w maksymalnie 2-tygodniowych odstępach oraz następnie w odstępach 1-miesięcznych do 6. mies. leczenia. W przypadku braku nieprawidłowości 2-3 wizyty kontrolne w ciągu roku są zazwyczaj wystarczające po 12 mies. leczenia. W przypadku podejrzenia zaburzenia enzymów cyklu mocznikowego, przed rozpoczęciem leczenia należy określić stężenie amoniaku w surowicy. W przypadku wystąpienia apatii, senności, wymiotów, niedociśnienia oraz zwiększenia częstości występowania napadów padaczkowych należy oznaczyć stężenie amoniaku i walproinianu we krwi; w razie konieczności należy zmniejszyć dawkę leku lub przerwać leczenie. Przed zabiegiem chirurgicznym lub dentystycznym oraz w przypadku samoistnych krwiaków zaleca się monitorowanie liczby krwinek, w tym płytek krwi, czasu krwawienia i testów krzepliwości. W przypadku skojarzonego podawania z antagonistami wit. K należy monitorować wartość INR. U pacjentów z podejrzeniem kwasicy ketonowej należy uwzględnić możliwość fałszywie dodatnich wyników badania na obecność ciał ketonowych. U pacjentów zakażonych wirusem HIV należy uwzględnić możliwość zafałszowania miana wirusa. Preparat upośledza zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.